Тышко Леанід

бас-гітара, бэк-вакал, вершы

Час працы: 1968 - сакавік 1982 гг.

Заслужаны артыст рэспублікі Беларусь, адзін з заснавальнікаў калектыва.

Пазнаёміўся з Мулявіным і Яшкbным падчас службы ў войскі.
У 1968 годзе ўвайшоў у склад ВІА «Лявоны» (Музычная адукацыя па класе домры). Выконваў басавыя вакальныя партыі (падпеўка).

У 1970 годзе менавіта Леанід-«Лявон» прапанаваў змяніць назву ансамбля на новае - «Песняры».

Судзячы па ранніх здымках, «песняроўская» візітоўка – знакамітыя вусы - з'яўляецца «вынаходствам» бас-гітарыста Тышко, а не Яшкіна, як гэта сцвярджае ў сваёй кнізе Л.Барткевіч.

У весну 1982 года стаў другім музыкам з «залатога складу», хто пакінуў групу на грэбні яе поспеху.

Адзін час гуляў з братам Эдуардам у рэстаранах «Юбілейны» і «Каменная кветка», займаўся выкладчыцкай дзейнасцю.
У 1991 годзе з другой жонкай з'ехаў на жыхарства ў Ізраіль.
У 1998 году ізноў наведаў Беларусь і, зняўшы з сябе «вота маўчання», зняўся на мінскім ТБ і даў інтэрв'ю газеце.

На прапанову Барткевіча прыняць удзел у рэінкарнацыі "Пясняроў" аргументавана адмовіўся.

У 2001 годзе прыязджаў на імпрэзу 30-га Юбілею ансамбля, але, пераканаўшыся ў бязладнасці ў плане арганізацыі гэтага мерапрыемства, пагасцяваўшы некалькі дзён у Мінску, з'ехаў.

У 2005 годзе выйшаў док.фільм «Песняры. Зроблена ў СССР Уладзімірам Мулявіным» з кадрамі яго цікавых успамінаў.

У цяперашні час пражывае ў Ізраілі ў г. Хайфа з жонкай і сынам. Піша вершы і застаецца такім жа сціплым і засяроджаным чалавекам, якім быў і раней.